دستی به سر و گوشش می کشد، جمله هایی را که از پیش تهیه کرده مرور می کند و جلوی دوربین قرار می گیرد:((امروز دانشجویان به رئیس جمهور توهین کردند و او را عامل فقر و تبعیض و فساد نامیدند و درعین حال به نبود آزادی در ایران اعتراض کردند.!!)) و هنگام ادای این جمله ی آخر چشم هایش را گرد می کند و پیچ و تابی به لب و دهان آلوده به دروغش می دهد تا بیش از پیش خوشایند فرادستانش را فراهم کند. او کارش را خوب انجام داده حالا می تواند با خیال راحت به خانه برود و منتظر بماند تا در یکی از همین روز ها پاداش خوش خدمتی اش به دستش برسد.حالادیگرسالهاست که زبانش را عادت داده که جز به مزد در دهان نگردد و دیگر چه باک در همان لحظه ای که او گزارشی در تایید وجود آزادی در ایران می دهد بر سر کسانی که تنها به جرم متفاوت اندیشیدن در زندان به سر می برند چه می آید. و چه حالی دارند کسانی که عزیزانشان در بندند و حتی گاهی فرصت کوتاه یک تماس تلفنی برای آگاهی یافتن از سلامتی عزیزانشان نیز از آنها دریغ می شود.
آنکه حقیقت را نمی داند و کتمان می کند بی شعور است،
اما آنکه حقیقت را می داند و آن را دروغ می خواند، تبهکار است
اگر چه یاری دادن استبداد به هر شکل و بهانه ای نکوهیده است اما آنکه در راه استبداد چماق و تازیانه در دست می گیرد چه بسا از روی نا آگاهی همراه با ناچاری باشد و با این فرض او تنها بازویش را به استبداد فروخته و گناهش به مراتب کمتر از کسی است که آگاهانه با فکر و قلم و زبان خویش خودکامگی را از برای منافع شخصی و یا پر کردن خلاء های زندگیش یاری می دهد و به واقع روحش را به استبداد می فروشد.
..........................................................................................
تلخم و می دانم که بیش تر دوستانم نیز در چنین حالی با من شریکند.حالا دیگر به یمن آزادی و دموکراسی موجود هر طیف و گروهی نماینده یا نمایندگانی در اوین دارد.می خواستم چند وقتی چه بسا طولانی چیزی ننویسم . دیدم نوشتن همین چند خط کوچکترین وظیفه است در قبال آنان که دربندند:
فعالان دانشجویی بویژه دوستانمان با گرایشات چپ که اخبار نگران کننده ای درباره ی چند تن از آنان به گوش می رسد
هم میهنان هویت طلب آذری و کرد
کارگران
فعالین حقوق زنان و حقوق بشر
روزنامه نگاران
و ...
آزادشان کنید